ایالات متحده در جیب [رژیم غاصب] اسراییل است

‌استاد دانشگاه «نیو اورلئان» درباره‏ پیامدهای به رسمیت شناختن فلسطین از سوی سازمان ملل می‌گوید: «رفتار و گفتار اوباما، نشان می‌دهد که کوچک‌ترین اطلاعی از تاریخ روابط و دعوای اسراییل و فلسطین ندارد».

به گزارش «تابناک»، «ویلیام جیمز مارتین» [1]، ‌استاد گروه ریاضی دانشگاه «نیو اورلئان» [2] است که مقالات متعددی درباره فلسطین و معرفی ماهیت حقیقی صهیونیسم به رشته تحریر درآورده است.

وی در گفت‌وگو با پایگاه خبری ـ تحلیلی برهان، درباره پیامدهای به رسمیت شناخته شدن فلسطین از سوی سازمان ملل به اظهارنظر پرداخته که اهم نکات مطرح از سوی او به شرح زیر است:

ـــ هم‌اکنون ایالات متحده در جیب اسراییل است. کنگره می‌ترسد و تنها دغدغه اوباما، برگزیده شدن در ریاست جمهوری 2012م. است. برای رسیدن به این مقصود هم می‌داند که نیازمند رأی یهودیان و حمایت‌های مالی آن‌ها از کمپین‌های انتخاباتی‌اش است. در عین حال، رفتار و گفتار او نشان می‌دهد که کوچکترین آگاهی از تاریخ روابط و دعوای اسراییل و فلسطین ندارد. اما فراموش نمی‌کنم که اوباما در کمپین سال 2008م. در نشست «آیپک» حضور پیدا کرد و گفت، اورشلیم باید به طور انحصاری مرکز پایتخت اسراییل بماند.

ـــ نمی‌توان مبپذیرم که چرا دولت ایالات متحده، برنامه هسته‌ای ایران را تا این اندازه جدی گرفته است! شاید بازرسی آژانس از تأسیسات ایران کامل و جامع نباشد، ولی هیچ گاه مدرکی نیز در دست نبوده که نشان دهد ایران به دنبال برنامه سلاح‌های هسته‌ای است. گمان می‌کنم سه سال پیش بود که برآورد اطلاعات ملی آمریکا ـ یکی از شانزده نهاد امنیتی مرتبط با دولت آمریکا ـ به این نتیجه رسیده است که ایران از تلاش برای رسیدن به سلاح هسته‌ای دست کشیده است؛ حتی پیشتر از زمانی که دولت وقت پاکستان به ریاست «پرویز مشرف» به دنبال سلاح‌های پیشرفته بود و حتی بر این باورم برنامه هسته‌ای ایران از نظر اسراییل یک خطر آنی به شمار نمی‌رود. اسراییل بیشتر نگران این است که نابودی «صدام»، فرصت را برای نفوذ بیشتر ایران در منطقه فراهم کرده باشد.

ـــ حزب الله تنها مخالف نظامی حقیقی اسراییل در منطقه است و هر چیزی که جایگاه ایران را تضعیف کند، موجب تضعیف حزب‌الله نیز خواهد شد. اگر اسراییل بتواند حمله ایالات متحده به ایران را رقم بزند و دولت حاکم را ساقط کند، احتمالاً حزب‌الله نیز نابود خواهد شد. خوشبختانه اوباما هنوز این برنامه را نپذیرفته، ولی دولت او می‌ترسد با دولت «نتانیاهو» به ناسازگاری برسد و رأی دهندگان یهودی و حامیان مالی خود و مسیحیان صهیونیست را از دست بدهد. شاید ندانید که مسیحیان صهیونیست، بیش از چهارصد سال پیشینه دارند، حتی پیش از زمانی که در اواخر قرن نوزدهم میلادی یهودیان صهیونیست به وجود بیایند. نوشته‌های رهبران مذهبی مسیحی که حامی مهاجرت یهودیان به فلسطین بوده‌اند نیز در سال 1500 میلادی وجود دارد؛ حتی ناپلئون نیز از حامیان مهاجرت یهودیان بوده است.

ـــ حتی در صورت پذیرش صندلی دولت فلسطین در سازمان ملل، به نظر بنده، فلسطین تنها دولت «عضو ناظر» خواهد بود. اسراییل به هر وسیله‌ای تلاش می‌کند مقابل کشور مستقل فلسطینی بایستد. اسراییل قطعا شیوه خود را تغییر نداده و شهرک‌سازی را نه تنها متوقف نمی‌کند، بلکه آن را تشدید خواهد کرد. احتمالاً هیچ چیز به یکباره تغییر نخواهد کرد. اما دولت فلسطین می‌تواند از ظرفیت‌هایی که پیشتر نداشته بهره گیرد؛ برای نمونه، به دنبال کیفر رفتارهای جنایت‌کارانه اسراییل در دادگاه بین‌الملل باشد؛ کاری که پیشتر نمی‌توانست آن را انجام دهد.

ـــ نتانیاهو و دیگر افراطیون حامی شهرک‌سازی به ویژه «گوش شالوم»، مشروعیت سازمان ملل را نمی‌پذیرند؛ هرچند بنیانگذاران اسراییل از پذیرش قطعنامه 181 شورای امنیت در سال 1947م ـ که در آن اسراییل از نظر جامعه بین‌الملل مشروع شناخته می‌شد و استقلال اسراییل مورد تأیید قرار می‌گرفت ـ بسیار راضی و خوشحال بود. به رسمیت شناخته شدن دولت فلسطین از سوی سازمان ملل، باعث می‌شود عضو ناظر بودن دولت فلسطین در سازمان ملل به عنوان نقص قوانین بین‌الملل از سوی اسراییل و آمریکا به شمار رود. تعجب برانگیز نخواهد بود که اسراییل مقاومت کند و همه توان دیپلماتیک خود را برای مقابله با تشکیل کشور مستقل فلسطینی به کار گیرد؛ اما به نظر بنده، این کار دست‌کم به جهانیان ثابت می‌کند اوباما تا چه اندازه در کنترل اسراییل است.
 
ـــ ظاهر امر این است که اسراییل چندان به دنبال تسلط بر نوار غزه نیست. بیشتر زمین‌های آبخیز و مزارع کشاورزی در کرانه باختری هستند و این سرزمین‌ها از نظر ادبیات، کتاب مقدس و افسانه‌های یهودیان ارزشمندند. البته از نظر اقتصادی، ده‌ها هزار متر مکعب ذخایر طبیعی گاز که در سواحل غزه وجود دارد، ارزشمند است و اسراییل نمی‌خواهد این منابع به دست فلسیطنی‌ها بیفتد.

--------------------------------------------
پی‌نوشت‌ها:
[1] ـ William James Martin
[2] ـ New Orleans